Zajmujący powierzchnię 9,6 hektara Dział Flory Polskiej jest obszarem bardzo zróżnicowanym. Jego trzon stanowią drzewa będące pozostałością szkółki leśnej - ponad pięćdziesięcioletnie monokultury dębu szypułkowego (Quercus robur), buka zwyczajnego (Fagus sylvatica), olszy szarej (Alnus incana) i graba zwyczajnego (Carpinus betulus). Stworzony przez nie lasek to magiczne miejsce, pełne gniazdujących ptaków, kwitnących wczesną wiosną roślin oraz jesiennych grzybów. Wiosna zaczyna się w dziale flory polskiej od pierwszych kwitnących roślin. Na ziemi, wciąż pokrytej brązowymi, zeszłorocznymi liśćmi pojawiają się kępy przebiśniegów (Galanthus nivalis L.), fiołków leśnych (Viola reichenbachiana) i zawilców (Anemone). Mały, śródeśny staw dodaje temu miejscu malowniczości, zazwyczaj udzielając gościny parze kaczek krzyżówek (Anas platyrhynchos). Wokół niego szukają pożywienia liczne zastępy mniejszych ptaków - kosów (Turdus merula), kwiczołów (Turdus pilaris) czy zięb (Fringilla coelebs). W gałęziach drzew krzątają sie sikory (Parus), czasami spotkać można też większego gościa, na przykład dzięcioła czarnego (Dryocopus martius). Jesień w dziale flory polskiej to czas grzybów. Duże ilości butwiejącej substancji organicznej i drzew chętnych do mikoryzy, sprawiają, że grzybów jest pod dostatkiem. Oprócz bardziej rozpoznawalnych gatunków grzybów kapeluszowych, możemy tu spotkać wielu egzotycznych przedstawicieli tego królestwa. Czernidłaki (Coprinus Pers.) to sporej wielkości grzyby jadalne, podobne nieco do kani. Nie mają wielkich walorów smakowych, za to spożyte z alkoholem mogą wywołać zatrucie. Toksycznym  czynnikiem jest prawdopodobnie kopryna, która blokuje dehydrogenezę aldehydu octowego. Inną charakterystyczną cechą kropidłaków jest ich doskonały mechanizm autodestrukcji - po osiągnięciu dojrzałości owocniki dosłownie rozpływają się, tworząc kałuże czarnej cieczy. Buławka sitowata (Clavariadelphus junceus) jest małym i niezbyt efektownym grzybem. Wyrasta bezpośrednio z liści, niekiedy tworząc masowe kolonie. W takim przypadku wszystko na obszarze kilku metrów kwadratowych jest porośnięte tysiącami osobników buławki. Gołąbek grynszpanowy (Russula aeruginea) jest jadalny, nie posiada specjalnych walorów smakowych, za to jest po prostu ładny, szczególnie w młodym wieku. Moim zdecydowanym faworytem jest próchnilec gałęzisty (Xylaria hypoxylon). Grzyb ten porasta pnie drzew tworząc nieraz piękne i abstrakcyjne kolonie. Lasy przeplatają się z łąkami, drugim charakterystycznym elementem krajobrazu działu flory polskiej. Trawiaste, dobrze nasłonecznione obszary są królestwem owadów, a szczególnie  motyli. Spotkać tu możemy kilka gatunków modraszków, rusałek i bielinków. Karlątek ceglasty (Thymelicus sylvestris) to typowy przedstawiciel małych motyli ściśle związanych z łąkami. Najmniejsza z naszych rusałek - rusałka kratkowiec (Araschnia levana) - może być łatwo wzięta za dwa odrębne gatunki, ponieważ jej wiosenne pokolenie wygląda zupełnie inaczej niż generacja letnia. Motylem powodującym u mnie największą frustrację jest Zorzynek rzeżuchowiec (Anthocharis cardamines). Ten kolorowy przedstawiciel bielinków nigdy nie siada, zawsze w ruchu, zawsze w locie. Zrobienie mu zdjęcia graniczy z cudem, mnie udało się dopiero po roku polowań. Największy przestawiciel modraszków - czerwończyk nieparek (Lycaena dispar) - jest gatunkiem znajdującym się pod ścisłą ochroną na terenie naszego kraju. Najbardziej 'dziki' obszar działu to królestwo pokrzyw (Urtica L.) i ślimaków. Na tym terenie zioła i wysokie rośliny poszycia bujnie wyrastają wśród drzew. Dziesiątki gatunków owadów znajdują schronienie wśród roślin, lub padają ofiarą licznie tu występujących pajęczaków. Po deszczu, kiedy powietrze jest wciąż wilgotne, spotkać tu można kilka gatunków ślimaków, które przypuszczają prawdziwą inwazję na ten teren. Wojsiłka pospolita (Panorpa communis) to pięknie ubarwiony owad z charakterystycznie zakończonym, podobnym do skorpiona, odwłokiem. Bardzo ciekawe jest zachowanie tego odważnego zwierzaka - pokarm zdobywa kradnąc go pająkom z sieci. Równie odważny jest osadnik egeria (Pararge aegeria) - motyl związany z zacienionymi skrajami lasów. Ten wybitnie terytorialny owad zrywa się do lotu i przegania każdego intruza, który naruszy jego teren. Wstężyk gajowy (Cepaea nemoralis) jest przedstawicielem jednego z jedenastu gatunków ślimaków lądowych, jakie udało mi się oznaczyć na tym terenie. Kosarze (Opiliones) to pajęczaki często mylone z pająkami. Są mięsożerne, ale nie gardzą też martwą materią organiczną. Stawy są ostatnim elementem dopełniającym piękną mozaikę działu flory polskiej. Kilka średniej wielkości zbiorników wodnych bardzo dobrze wkomponowano pomiędzy tereny zalesione i łąkowe. Jak we wszystkich stawach Ogrodu, także i tu żyją kaczki krzyżówki (Anas platyrhynchos) i łyski (Fulica atra). Chyba największa populacja zaskrońców (Natrix natrix) poluje na liczne żaby zielone (Rana esculenta), które z kolei zjadają występujące tu masowo ważki. Nad stawami spotkać można również wiele chruścików i pajęczaków. Z interesujących roślin w stawach możemy zobaczyć włosienicznika wodnego (Batrachium aquatile), grzybieńczyka wodnego (Limnanthemum nymphoides) i salvinię pływającą (Salvinia natans).